Νέα

Με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση πληροφορηθήκαμε ότι με την υπ’ αριθμ. 1493/2017 το Εφετείο Αθηνών δικαίωσε πελάτη του Γραφείου μας για την εξαπάτηση που υπέστη από χρηματοπιστωτικό ίδρυμα το οποίο τον κατηύθυνε στην αγορά ομολόγων της Lehman Brothers

Συγκεκριμένα, πρόκειται για ιατρό –δηλαδή κατά τεκμήριο άτομο μορφωμένο μέν αλλά αδαές περί τα χρηματοοικονομικά–, ο οποίος πείστηκε παραπλανητικά να τοποθετήσει τις οικονομίες του σε τοξικά ομόλογα της Lehman Brothers (η οποία πτώχευσε το 2008).

Η εν λόγω –τριαντασέλιδη– απόφαση είναι ιδιαίτερα θεμελιωμένη, αναλυτική και εμπεριστατωμένη και κινείται προς την κατεύθυνση των (ορθών) παραδοχών της πρωτόδικης απόφασης 6915/2014 του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Εν προκειμένω, το δικαστήριο διέγνωσε την τέλεση αδικοπραξίας εκ μέρους του διαθέσαντος τα τοξικά προϊόντα χρηματοπιστωτικού ιδρύματος (το οποίο μάλιστα ισχυριζόταν ότι δεν ήταν τίποτε άλλο  παρά ένας απλός διαμεσολαβητής και επίσης -όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις  αυτά τα ιδρύματα αναφέρουν-  "οτι κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την πτώχευση αυτού του "κολοσσού"  ο οποίος είχε  υψηλές αξιολογήσεις στο παρελθόν κλπ). Το Εφετείο ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ πλέον διέταξε την επιστροφή στον παθόντα αντισυμβαλλόμενο ιδιώτη του ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ποσού που είχε διαθέσει για την αγορά αυτών των προιόντων. Επίσης του επιδίκασε επιπλέον και ένα άλλο σοβαρό κονδύλι ως χρηματική ικανοποίηση γιά την ηθική βλάβη που υπέστη ο παθών πελάτης του γραφείου μας.

Η εν λόγω απόφαση συνιστά σημαντικό δεδικασμένο και αναφορικά με συναφείς υποθέσεις εξαπάτησης ανυποψίαστων μικροκαταθετών - πελατών τραπεζών, αλλά και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που διέθεταν προιόντα όπως τα ΜΑΕΚ και τα ομόλογα της Alpha Group Jersey και πολλά άλλα ομόλογα τα οποία οι τράπεζες (ή οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες) προώθησαν σε άτομα χωρίς να τηρηθούν οι αυστηρές προδιαγραφές του Νόμου γιά την επαρκή ενημέρωση των επίδοξων αγοραστών προτού αυτοί προβούν σε μιά τοποθέτηση γιά την οποία δεν είχαν πλήρη επίγνωση...

Μεταξύ των ετών 2003-2007 η Alpha Bank, μέσω της θυγατρικής της  Alpha Bank Jersey, (ένα όχημα ειδικού σκοπού με πολύ περιορισμένο κεφάλαιο) εξέδωσε ομόλογα και τα οποία διέθεσε στην Ελληνική αγορά χωρίς ημερομηνία λήξης δηλαδή «άληκτα».  Τα προιόντα αυτά φέρουν μία περιορισμένη εγγύηση από τον εκδότη τους και μόνον και αυτή υπό όρους. Ο ομιλος της Τραπέζας ALPHA δεν δίνει εγγύηση για τα προιόντα της θυγατρικής του.  Η  τράπεζα μπορεί ότα το κρίνει σκόπιμο να ανακαλέσει το ομόλογο ακόμη και αν αυτό  βρίσκεται σε ένα ποσοστό της αξίας του, γεγονός καταστροφικό για τον ομολογιούχο .

 Μία πλειάδα δικαστικών αποφάσεων δικαστηρίων κατατείνουν στο γεγονός της ευθύνης ως εκ της διαθέσεως τέτοιων προϊόντων και στην υποχρέωση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για πλήρη αποζημίωση των ανυποψίαστων ομολογιούχων.

Στις 24.4.2012 έγινε «πρόταση επαναγοράς»  των ομολόγων αυτών στους ανυποψίαστους ομολογιούχους έναντι ενός  ελάχιστου  κλάσματος  της αρχικής αξίας των ομολόγων αυτών δηλαδή ουσιαστικά τους γνωστοποιήθηκε η απώλεια των χρημάτων τους.

Στις 23.4.2017 θα έχουν κλείσει πέντε χρόνια από την ενέργεια αυτή και μετά την ημερομηνία αυτή τίθεται πλέον θέμα παραγραφής των απαιτήσεων των ομολογιούχων αυτών που έχασαν τα χρήματά τους κατ αυτόν τον παράνομο τρόπο.

Το γραφείο μας οργανώνει ομαδικές αγωγές κατά της η Alpha Bank, αξιώνοντας το ποσό ως προς το οποίο ζημιώθηκαν οι κάτοχοι τους. Παραμένουμε στην διάθεση των κατόχων αυτών των ομολογιών για κάθε πληροφορία ή επεξήγηση.  

Στην αρχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης,  η τράπεζα  ALPHA BANK (αλλά και άλλες τράπεζες όπως και χρηματοπιστωτικές εταιρείες ) διέθεσαν ομόλογα  της ALPHA GROUP JERSEY.  Τα εν λόγω ομόλογα είχαν συνήθως ένα αρκετά υψηλό κουπόνι της τάξεως του 6% και διατίθεντο στην αγορά με «πιθανή ημερομηνία ανάκλησης» το 2015 (η οποία φυσικά δεν έγινε ποτέ)  ενώ τουλάχιστον στις περιπτώσεις που υπέπεσαν στην αντίληψή μας  αποσιωπήθηκε η ημερομηνία «λήξης»  η οποία ήταν αρκετές δεκαετίες αργότερα και αναφερόταν  σχεδόν κωδικοποιημένη και ακατανόητη για τους πολλούς μόνον στα  τελικά υπογεγραμμένα συμβόλαια.  Στο μεταξύ στις 24.4.2012 έγινε «πρόταση επαναγοράς»  των ομολόγων αυτών στους ανυποψίαστους ομολογιούχους έναντι ενός  ελάχιστου  κλάσματος  της αρχικής αξίας των ομολόγων αυτών δηλαδή ουσιαστικά τους γνωστοποιήθηκε η απώλεια των χρημάτων τους.

Στις 23.4.2017 θα έχουν κλείσει πέντε χρόνια από την ενέργεια αυτή και μετά την ημερομηνία αυτή τίθεται πλέον θέμα παραγραφής των απαιτήσεων των ομολογιούχων αυτών που έχασαν τα χρήματά τους κατ αυτόν τον –όπως εκτιμούν νομικοί κύκλοι- παράνομο και αντισυμβατικό τρόπο.

Μία πλειάδα δικαστικών αποφάσεων δικαστηρίων όλων των βαθμών κατατείνουν στο γεγονός της ευθύνης ως εκ της διαθέσεως τέτοιων προιόντων και στην υποχρέωση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για πλήρη αποζημίωση των ανυποψίαστων ομολογιούχων. Αυτός ο κόσμος -στην πλειοψηφία τους απλοί καταθέτες-,   νόμισαν ότι κρατούσαν ομόλογα της ALPHA BANK (ενώ στην ουσία τους είχαν δοθεί «τίτλοι» από ένα «ανεξάρτητο» ίδρυμα που συστήθηκε για τον σκοπό αυτό στα Βρετανικά νησάκια του Τζέρσευ και το οποίο παραπλανητικά παρέπεμπε στην πιστοληπτική ικανότητα της  γνωστής Ελληνικής τράπεζας). Επιπλέον παραπλανητικά γινόταν αναφορά στην πιθανή ημερομηνία ανάκλησης με αποσιώπηση ή έστω κωδικοποίηση  της ημερομηνίας «λήξης» και του κινδύνου απωλείας του  κεφαλαίου, κίνδυνος ο οποίος τελικά πραγματοποιήθηκε παίρνοντας μαζί του τις οικονομίες και καταθέσεις  των «επενδυτών».

Το γραφείο μας έχει κινητοποιηθεί έντονα στην οργάνωση  αγωγών κατά των διαθετών  των προιόντων αυτών, και θα καταθέσει στις επόμενες μέρες πρίν από την συμπλήρωση της πενταετίας δηλ. πρίν την 23.4.2017 σχετικές προς τούτο αγωγές ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της παραγραφής των απαιτήσεων  των ομολογιούχων.  Παραμένουμε στην διάθεση των κατόχων αυτών των ομολογιών για κάθε πληροφορία η επεξήγηση χωρίς φυσικά καμία δέσμευση ή υποχρέωση των ομολογιούχων αυτών.  

 Πρακτικά ήδη σε ισχύ για ορισμένα  τραπεζικά δάνεια με ελάφρυνση και επαναδιαπραγμάτευση των όρων σε επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται σε εμφανή δυσχέρεια να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις. 

Πολλές φορές οι όροι που τέθηκαν από τις τράπεζες  όταν χορηγήθηκε το δάνειο ήταν (ή έγιναν στην συνέχεια)  αντικειμενικά δυσβάστακτοι και μερικές φορές παράνομοι και καταχρηστικοί. Οι δε επιχειρήσεις αντιδρώντας επιπόλαια και επιφανειακά βιάστηκαν να «κλείσουν»  τις δανειακές αυτές συμβάσεις και να τους εκταμιευθούν τα χρήματα κοιτώντας ίσως μόνον το επιτόκιο  χωρίς να εξετάσουν με εξειδικευμένη νομική βοήθεια τους υπόλοιπους όρους (συχνά κρυμμένοι και ιδιαίτερα επαχθείς μερικές φορές στα όρια της νομιμότητας). Φυσικά στην τωρινή  αδυναμία  εκπλήρωσης των δανειακών υποχρεώσεων των Ελληνικών επιχειρήσεων προς  τις τράπεζες συντέλεσαν στο μεταξύ και η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος στην Ελλάδα και άλλοι –λιγότερο ή περισσότερο-  απρόβλεπτοι παράγοντες .

Καμία τράπεζα δεν πρόκειται να δεχτεί εύκολα  κούρεμα  οφειλών των επιχειρηματικών δανείων ούτε φυσικά μπορεί να υποχρεωθεί με νομοθετική ρύθμιση εκτός κι αν κάποιος άλλος δεχόταν  ν αναλάβει να πληρώσει για λογαριασμό αυτού που ευρίσκεται σε αδυναμία πράγμα που φυσικά δεν υπάρχει.  Το κράτος ακόμα κι αν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο απλά δεν μπορεί αφού το ίδιο είναι πλέον υποχρεωμένο να ζει με δανεικά και σύμφωνα με τους όρους αυτών που το δανείζουν. 

Η κάθε τράπεζα έχει φυσικά μία διαφορετική προσέγγιση  και αντιμετώπιση στο εξαιρετικά ευαίσθητο (αλλά και επικίνδυνο γι αυτήν) θέμα της ελάφρυνσης των όρων των επιχειρηματικών δανείων. Αυτό η  τράπεζα θα το κάνει μόνον  σε τρείς περιπτώσεις:

1. Όταν πραγματικά πειστεί ότι αυτός είναι ο μόνος πλέον τρόπος να πάρει ότι μπορεί από έναν καλόπιστο αλλά σε ουσιαστική αδυναμία δανειολήπτη, κι έτσι να μειώσει την ζημιά της από την συγκεκριμένη σύμβαση.
2. Όταν εν όψει δικαστηρίου αποτιμήσει τις πιθανότητες να χάσει την δικαστική αναμέτρηση με τον δανειολήπτη για π.χ. καταχρηστικότητα ή παρανομία στην σύμβαση.
3. Όταν υποχρεωθεί από το Δικαστήριο γιατί η σύμβαση «έπασχε» από όρους παράνομους και καταχρηστικούς  (πράγμα τελικά όχι και τόσο σπάνιο)

Είτε πρόκειται για πίεση μέσω διαπραγμάτευσης είτε για δικαστική διαμάχη (έστω κι αν αυτή δεν ολοκληρωθεί) απαιτείται μία συστηματική προσέγγιση τόσο στους όρους της δανειακής  σύμβασης όσο και στα βασικά στοιχεία της επιχείρησης που έλαβε το δάνειο.  Σε κάθε περίπτωση το κλειδί είναι η καταχρηστικότητα της σύμβασης. 

Το γραφείο μας πρωτοστάτησε ήδη από το 2008 στην δικαστική και εξώδικη διαμάχη για την καταχρηστικότητα των τραπεζικών συμβάσεων που διέθεταν προϊόντα  Lehman Brothers  στην Ελληνική αγορά. Ένα από τα δύο γραφεία (το άλλο ήταν του κ. Λυκουρέζου) που είχαν μαζικές αγωγές κατά των τραπεζικών συμβάσεων για την διάθεση των επίμαχων προϊόντων, κατορθώσαμε να  υποχρεώσουμε  την τράπεζα με τον κύριο όγκο των επίδικων προϊόντων  να υπαναχωρήσει από την σύμβαση αυτή επιτυγχάνοντας το υψηλότερο ποσοστό επιστροφής παγκοσμίως!!!  

Στα πλαίσια αυτής της με ιδιαίτερα επιτυχημένα αποτελέσματα εξειδίκευσης  μας, το γραφείο μας ασχολείται πλέον και με την καταχρηστικότητα αλλά και την βιωσιμότητα των όρων των επιχειρηματικών δανειακών συμβάσεων. Παραμένουμε δε στην διάθεση των ενδιαφερομένων επιχειρηματιών για  σχετικές πληροφορίες  χωρίς καμία περαιτέρω δέσμευση ή υποχρέωση τους.

Αυτό αφορά  τόσο την παρούσα φάση δηλ. αυτή των σχέσεων με τις τράπεζες όσο και  την μελλοντικά εξαγγελθείσα φάση αυτή της υπαγωγής των επιχειρήσεων σε καθεστώς  «εξωδικαστικού μηχανισμού» η οποία  θα περιλαμβάνει κούρεμα του ΦΠΑ και παρακρατούμενων φόρων (αλλά όχι των ασφαλιστικών εισφορών) . Σημειωτέον ότι αυτό αποτελεί και συμβατική υποχρέωση της χώρας μας και  είναι μέρος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την ολοκλήρωση της τρέχουσας δεύτερης αξιολόγησης της Ελλάδας.